Trio Buscan Dantin Kuyper

Eén van de best bewaarde geheimen in Nijmegen. Café The Shuffle verandert één keer per maand in een folk tempel waar liefhebbers van folk muziek en van balfolk in het bijzonder van heinde en verre heen komen om te genieten van folkmuziek van kwalitatief hoog niveau en met name het dansen op die muziek.

Trio Buscan Dantin Kuyper

'Komende woensdag, 27 november komt er een bijzonder trio: Trio Bucsan / Dantin / Kuyper' bestaat uit Lode Bucsan op draalier, Maëlle Dantin op doedelzakken en Wouter Kuyper op diatonische accordeon. Zij spelen balfolk muziek uit de Lage Landen èn eigen composities.

'Trio Bucsan / Dantin / Kuyper' consists of Lode Bucsan on hurdy-gurdy, Maëlle Dantin on bagpipes and Wouter Kuyper on diatonic accordion. They play balfolk music from the Low Countries and some of their own compositions.

Wouter Kuyper ken ik inmiddels al heel wat jaren. Destijds maakte hij deel uit van de middeleeuwse muziekgroep Musicanda met o.a. Francesco Scafidi en Nynke Glazema die nu al weer jaren de basis zijn van de groep Datura.  Ook speelde die dag, als ik het mij goed herinner, de Deventerse muziekgroep Mycelium, met muzikanten als mijn goede vriendin Maria van der Wijst die overigens bovenal ook een geweldige schilderes is, Hanneke Evink met wie ik ooit ook nog een duo vormde èn de paradijsvogel Jozka van Vuure. Per abuis dacht ik mij te herinneren dat Wouter met hun speelde. Mijn geheugen blijkt feilbaarder dan ik zou willen. Ik herinner me uit die tijd ook nog een violist die indruk op me maakte waarvan ik helaas de naam ben vergeten. In een grijs verleden, ergens in de negentiger-jaren van de vorige eeuw speelde ik in de prachtige Hanzestad Deventer op destijds toen nog jaarlijks georganiseerde Middeleeuwse dag met hemelvaart. Een traditie die helaas ter ziele is gegaan. Voor mij was het in die tijd één van de hoogtepunten van het jaar.

Op deze bewuste dag, die mede daardoor voor mij heel bijzonder werd, had Wouter Kuyper een lift nodig naar het, inmiddels helaas ook ter ziele gegane jaarlijks terugkomende trek-er-es-uut festival waarvan hij dacht dat het in Groesbeek was. Gezien ik in Nijmegen woonde en plek genoeg had in mijn auto bood ik hem een lift aan. Eenmaal in Groesbeek konden we echter niet vinden waar hij moest zijn.
Gelukkig had Wouter in die tijd al een mobiele telefoon en kon hij zijn moeder die ook trekzak speelt en op het festival aanwezig was bellen. Het trek-er-es-uut-festival bleek in de volksmond nog "Groesbeek" te heten, maar bleek al een tijdje naar Nijmegen te zijn verhuisd. En nog wel naar de NeBo. Het oude klooster aan de Groesbeekseweg waarin ik nog les had gehad tijdens mijn studie muziektherapie. Niet veel later stond ik tot mijn stomme verbazing in wat eens de aula van mijn school was aan de bar naast een Bretonse trekzakspeler die op zijn beurt weer stom verbaasd was daar door iemand die hij niet kende in het Bretons te worden aangesproken. Alain Pennec bleek één van de docenten van de workshops op het festival te zijn. Later die avond speelde ik nog als een soort van vloekende in de kerk op mijn chromatische toetsen accordeon in een tot taveerne omgebouwd klaslokaal waar ik vroeger nog AMV in had gehad. Hier speelde die avond meerdere muzikanten die ik goed kende waaronder Hans Houkes die ook een virtuoos is op de trekzak, maar boven dat alles een aimabele man en een hele goede troubadour. Tegenwoordig houd hij zich vooral bezig met het bakken van bijzondere fluiten. zie stonewhistle.com .En om de cirkel naar het Balfolk optreden van komende woensdag in the Shuffle rond te maken, was het ook het moment dat ik Kees de Waal voor het eerst ontmoette die daar de geluidstechnicus bleek te zijn. Doordat Kees met zijn band al weer jaren daarvoor een repetitieruimte huurde te Groesbeek waarin zij vanzelfsprekend een geluidsinstallatie hadden is hij door dit toeval de geluidsman van het trekzakfestival geworden en daardoor gespecialiseerd geraakt in het uit versterken van akoestische instrumenten als de draailier, diverse doedelzakken en natuurlijk de diatonische accordeon.

Wouter heeft zich sinds die tijd ook ontwikkeld tot een fenomeen op de trekzak, maar ook de doedelzak en als componist van eigen werk. Hij speelt ( en speelde) in diverse bands waar ik fan of minstens bewonderaar van ben als Lirio, Androneda, BmB, Wouter en de draak, Laroux. En last but not least speelt hij ook in het middeleeuwse circuit nog steeds met zowel het Gheselscap Goet ende Fyn en met mijn goede vriend en collega Luc Plompen alias troubadour Lucas Florent.

Kortom mocht je nog nooit op de woensdagavond bij de balfolk-avonden bij café The Shuffle zijn geweest kom dan gerust woensdag aanstaande eens kijken en luisteren. Het voelt voor velen als een mini-vakantie in eigen land. 

Balfolk café Nijmegen is dansen op live folkmuziek en natuurlijk sessie na afloop: dus neem ook je instrumenten mee!
Entree: € 15,- (of € 10,- voor mensen die kortingstarief nodig hebben)
Geef ruim, alles gaat 100% naar de muzikanten.
Globaal tijdschema
• 20:00 Dansuitleg
• 21:00 Livemuziek (2 sets)
• na afloop tijd voor een dansbare balfolk-sessie dus neem je instrument mee.
(Tijden onder voorbehoud)

Over de Dansuitleg

In deze dansuitleg komen de basisprincipes van balfolk aan bod zodat iedereen mee kan doen. In de tweede helft v/d dansuitleg gaan ze dieper op één dans in.

Wat is Balfolk?

Balfolk is misschien een beetje te vergelijken met een tango- of salsa-avond, maar dan met de muziek en dansen van hier: de dansen en muziek die traditioneel in West-Europa voorkomen. En er is altijd live muziek! Nieuwsgierig? Er zijn kaartjes met kennismakingskorting!
En we starten altijd met een dansuitleg. Iedereen kan mee doen.
Wees welkom!
http://www.balfolk.nl

Opium van het volk

Karl Marx

Waarom leren we toch niet van de geschiedenis?

Mijn alter-ego, de Middeleeuwse troubadour, was natuurlijk gelovig. Rooms Katholiek. Maar ik, de man achter mijn rol, ben atheïst. Zie het, ondanks mijn Joodse vader en diep gelovige moeder, als voortschrijdend inzicht. Één van mijn grootste inspiratiebronnen als troubadour is Macabru, een troubadour uit de 12e eeuw. Een tijd waarin de westerse wereld nog erg weinig wist of wilde weten van andere culturen en religies en ook een tijd waarin "wij" een heilige strijd voerden tegen de "ongelovigen". (lees de niet christenen) De tijd van de kruistochten waarin "wij" ons met de zeer beperkte wijsheid van toen schuldig maakten aan mensonterende uitingen van een misplaatst superioriteitsgevoel. Met de kennis van toen waren de ridders die naar het beloofde land trokken en die (letterlijk) en passant volkeren en culturen zoals de katharen uitroeiden, mensen met status en aanzien. Ze werden gezien als helden en strijders in een heilige strijd die er destijds van overtuigd waren zowel God als het gelijk aan hun kant te hebben.

Het moge duidelijk zijn dat ik van geschiedenis houd, maar historisch besef is zo'n beetje onlosmakelijk van schaamte en verontwaardiging voor het gedrag van onze voorouders. 

West-Europa en de Verenigde staten zijn officieel nog altijd grotendeels Joods-Christelijke landen. In Europa is er sprake van ontkerkelijking al zijn er, om voor mij onbegrijpelijke redenen, nog zeer fanatieke met name reformatorische religieuze groeperingen. Ook in de VS zie je nog steeds heel veel fanatieke Christenen dus het voortschrijdend inzicht waaraan ik refereerde is daar, mijns inziens, helaas niet echt doorgedrongen. Inmiddels hebben veel westerse landen, met name door toedoen van de arbeidsimmigratie, een steeds groter deel moslims binnen gelaten. Onze rechtstaat kent formeel een vrijheid van godsdienst en een scheiding van kerk en staat. Het mag bekend zijn dat de Islam ook ernstig fanatieke en zelfs fundamentalistische uitwassen kent. Deze vorm van "opium" baart mij dan ook nog grotere zorgen dan onze gereformeerde landgenoten.

Het moge, gezien de manier waarop onze hoofdstad sinds, dat wat echt geen voetbalrellen meer genoemd kan worden, duidelijk zijn dat de invloed van die Islam op onze samenleving die de actualiteit al weer haast een week overheerst volledig is ontspoort en niet meer te beteugelen lijkt.
Hierover debatteert, as we speak, het parlement. Ik volg dit debat al vanaf het begin en hier wordt mij andermaal duidelijk dat ons parlement en zeker onze huidige regering geen passend antwoord heeft op dit probleem. Een diep geworteld probleem dat niet meer kan worden opgelost zonder in te zien dat de Islam een religie is die alle niet (Moslim)gelovigen uitsluit en ziet als minderwaardig. Ergo: zonder religieus onderwijs, de Islam en dus zowel Christelijk als Islamitisch onderwijs en dito instellingen te verbieden gaan we hier nooit meer uit komen. En helaas moeten we zoals ik al eerder schreef onder ogen durven zien dat de losgeslagen jongeren met een z.g. moslim-achtergrond de waarden en normen van onze maatschappij niet respecteren en dientengevolge niet thuis horen in onze maatschappij. Dit is dan ook het rechtstreekse gevolg van het gegeven dat deze jongeren op hun Islamitische scholen, in de moskeeën, in de thuissituatie èn in de Islamitische thee- en koffiehuizen niet onze waarden en normen maar die van de vrouwen-onderdrukkende, homofobe en antisemitische Islam te horen krijgen.

Het is niet om aan te horen hoe de rechtse coalitiepartijen olie op et vuur blijft gooien door de afschuwelijke gebeurtenissen in Amsterdam categorisch een pogrom te noemen. Maar het is ook niet om aan te zien dat de Islamitische politici van partijen als de SP, Groen Links en de PvdA en ook de niet Islamitisch politici die wel heel nodig de "woke" ideeën menen te moeten aanhangen het straattuig verdedigt en de spreekwoordelijke olifant in de kamer niet willen zien. De as van het kwaad zijn in deze, hoe naar deze kwalificatie ook klinkt, de "kut-Marokkanen" die zich onaantastbaar voelen. Niet gehinderd door enig historisch besef en blindelings de dogma's van het Mohammedanisme volgend, voeren zij een terreurbeleid over de Amsterdamse binnenstad èn diverse andere binnensteden van ons land.

Het overgrote deel van het Midden-Oosten zijn overheersend moslimlanden die onder de invloedssfeer van Iran staan. Een fundamentalistische Islamitische staat waar vrouwen worden onderdrukt en onze waarden en normen met voeten worden getreden en worden bespot.

Om uit te komen bij de titel van dit blog maak ik een grote sprong in de tijd. Ik ben geen communist en de geschiedenis èn de huidige politiek en dan met name de toestand in Rusland, maar ook Noord-Korea en een aantal landen in midden Amerika leren ons dat het communisme geen oplossing biedt en meer nadelen dan voordelen heeft. De Berlijnse muur is inmiddels al weer een kwart eeuw geleden gevallen.
En ondanks dat ik ook geen Marxist ben heeft meneer Karl Marx ons wel een helder en zinvolle wijsheid verschaft. De christelijke gelovigen waren als de dood voor de straf die hun zou wachten na hun aardse bestaan. De kerk behield haar macht en verwierf haar rijkdom door het volk te knechten met de valse belofte dat het geloof hen redding kon bieden. Met aflaten en boetedoening konden zij reductie krijgen op de tijd dat ze zouden branden in het vagevuur en door godvrezend te leven zouden zij een plekje in het hiernamaals kunnen winnen. Meneer Marx wees ons op de z.g. irreligieuze kritiek; de mens maakt de religie, de religie maakt niet de mens.

Op dit moment hebben we twee grote brandhaarden in de geopolitiek die aan het begin van de vorige eeuw al een nauw verband hadden. Het grote voorbeeld van Vladimir Putin is zijn naamgenoot en voorganger uit die tijd Vladimir Lenin. Het is dan ook geen toeval dat deze Vladimir misschien wel de bekendste navolger was van Karl Marx. In 1917 leidde Lenin de Oktoberrevolutie die de Russische Revolutie inzette. Lenin interpreteert de Marxistische leus en heeft het over "opium voor het volk".  Door deze revolutie èn opkomst van het nationaal socialisme in Duitsland vertrokken vele Joden destijds uit Europa naar het Palestijnse Mandaatgebied, maar velen ook naar de Verenigde Staten. In Europa was op dat moment de eerste wereldoorlog in volle gang en in het Midden-Oosten werd in 1916 tussen de westerse landen het Sykes-Picotverdrag overeengekomen waarin door westerse landen afspraken werden gemaakt over de verdeling van het Midden-Oosten wanneer het Ottomaanse Rijk zou zijn verslagen. In de Balfour verklaring in 1917 zegde het Verenigd koninkrijk steun toe bij het tot stand brengen van een tehuis voor Joden in Palestina., wat in het Mandaatgebied Palestina zou worden gerealiseerd.

We kunnen dus concluderen dat we zo'n acht eeuwen na "onze" misdragingen tijdens de kruistochten en ruim een eeuw na de politieke dwalingen van het westen bij de eenzijdige stichting van de staat Israël waarvoor voor alle duidelijkheid geen overeenkomst was bereikt met de Arabische leiders, de huidige ellende daar zijn oorsprong vind. Niet in de laatste plaats omdat de Israëlisch regering geleid door de terrorist Netanyahu tegen wie een arrestatiebevel van het ICC in Den Haag loopt vanwege zijn oorlogsmisdaden.

Zolang wij als natie het Israëlisch bewind blijven steunen en niet optreden tegen het moslim-tuig in onze steden val onze openbare veiligheid nog verder afnemen.

Een Nieuwe Morgen

Franse & Bretonse liederen in Puck’s Café.

In het kader van de reeks wereldmuziekconcerten komt chansonnier Yann Lawick op donderdag 12 januari een concert geven bij Huis van Puck. Deze bevlogen muzikant zal overwegend Franse en Bretonse repertoire ten gehore brengen.

Yann Lawick zag in 1965 het levenslicht in het Brabantse Breda. Het grootste deel van zijn jeugd bracht hij echter door in het Keltische Bretagne waar grootheden als Alain Stivell, Tri Yann en Sonerien Du al vroeg hun muzikale stempel op hem drukten. Van zijn vader erfde hij zijn passie voor het chanson. Bretonse, Brabantse- en Vlaamse invloeden vindt men terug in al het werk van Yann Lawick.
De professionele carrière van Yann Lawick startte rond 1984 toen hij met bevriende muzikanten begon op te treden in Bretonse havencafés. Later vormden heel Frankrijk, België en Nederland zijn toneel.
Yann Lawick heeft een buitengewone talent voor het métier van troubadour en chansonnier. Men wordt getrakteerd op een unieke mengeling van eigentijds en traditioneel werk. Yann Lawick begeleidt zichzelf op gitaar, accordeon en piano .

Aanvang is om 20.00
Entree: €10,00
Er kan niet gereserveerd worden.

"Job Gate" het vervolg

kwartet

Nooit te vroeg juichen, maar het lijkt de goede kant op te gaan.  Inmiddels is het zo goed als duidelijk wie mijn contactpersoon is bij het werkbedrijf. En of ze het nu is, of niet ik ben enthousiast over haar aanpak. Deze dame was één van de vier z.g.consulenten bedrijfsdienstverlening die ons woensdag ontvingen bij de bijeenkomst genaamd banenjacht.

Het lievelings-voorlees-verhaal van mijn dochter; "we gaan op berenjacht " zat ineens weer in mijn hoofd. Ondanks alles best een fijne herinnering.

Vier man sterk ontvingen ze ons, de werkzoekenden met een opdracht waar we een week over mochten gaan doen. Kort door de bocht; weet je wat een netwerk is, ben je je er van bewust dat je er één hebt, hoe gebruik je je netwerk en wat ga je er aan doen om je netwerk te vergroten?

Er lagen wat vacatures op tafel en we mochten wat spuien over onze verwachtte frustraties. In iedere groep is wel iemand te vinden die dan maar al te graag het woord neemt, en zelfs een getrainde gespreksleider heeft het in zo'n geval niet makkelijk om de aandacht gelijkmatig te verdelen. Er kwamen drie van de dertig mensen aan het woord ... Ik houd het er op dat ik te beleefd was om mijn antwoord op de gestelde vraag per sé te laten horen. Wel heb ik één van de vier consulenten aangesproken. Weer maar eens geprobeerd een stap verder te komen in mijn contactpersoons-queeste. Zij beloofde zich er voor in te gaan zetten mijn contactpersoon te worden en leek erg bereid me te gaan helpen. Ik heb haar direct gemaild en kreeg ook toen ik weer thuis was al antwoord.

En weer leverde de bijeenkomst en met name de tafel met vacatures een aantal interessante vacatures op. Ik heb ook maar weer eens in de zorg gesolliciteerd. Er lag een vacature voor begeleider op 's Heeren Loo, waar ik nog gewerkt heb toen het nog De Boldershof heette.

Hoe zou mijn leven er hebben uitgezien als ik daar was blijven werken.
Als muziek maken niet mijn werk was geworden, maar mijn hobby was gebleven.
In die tijd woonde ik op de benedenverdieping van een mooi oud boerderijtje in Beuningen en kon ik op de fiets naar mijn werk in Druten.

Uit de categorie afwijzingen;
De andere Toekan is het ook niet geworden dus ik ga me niet specialiseren in het doorsnijden van kersjes voor op de appelmoes.

Op mijn reactie op de vacature die ik in mijn vorige blog heb geplaatst met dat leuke E-mail adres; De Boschvijver ontving ik helaas ook een afwijzing. Het klonk echter een beetje als positieve discriminatie. Ik heb al vaker gehoord van ,met name , mensen die mij wat langer en beter kennen, dat ze denken dat de functie niet voldoende uitdaging voor me biedt of dat ze gewoon letterlijk zeggen dat ik toch mijn brood op het podium moet verdienen. Maar als dat niet meer gaat in een land met een afgebrokkeld cultuur stelsel in crisis wil ik juist heel graag ander werk en weet ik zeker dat ik overal van kan leren. In het uiterste geval doe ik in ieder geval inspiratie op voor een boek, een CD of een toneelstuk.

De Boschvijver schreef:

Beste meneer van Opstal, 

Hartelijk dank voor uw sollicitatie.Toch denken wij niet dat uw talenten tot zijn recht komen in deze functie.Hopende u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben. Met vriendelijke groeten,

Je zou dat kunnen uitleggen als; Je kunt met jouw talenten beter gaan optreden

of je zou je in de horeca maar vervelen ..

Ik dacht ik laat het er eens niet bij zitten en schreef ze terug:

Wat ontzettend jammer. Ik was al enthousiast over uw advertentie, herken me volledig in de door u gevraagde competenties en ik werd gewoonweg blij van uw originele E-mail adres. Uw website maakte me zo mogelijk nog enthousiaster.
Ik ben zelf van mening dat mijn ervaring èn creatieve leidinggevende talenten wel degelijk tot zijn recht zouden kunnen komen in de functie die u omschrijft.
Graag zou ik u willen vragen uw beslissing te heroverwegen en mij in een persoonlijk gesprek de kans te geven u te overtuigen.

Dit is voor het eerst dat ik me niet neerleg bij een afwijzing, omdat ik echt het idee heb dat we iets voor elkaar kunnen betekenen.
Erg benieuwd naar uw reactie en hopend u te kunnen overtuigen,

verblijf ik, 
met vriendelijke groet en hoogachting,

Natuurlijk reken ik ook nu weer nergens op, maar je weet maar nooit.

Dan heb ik in de tussentijd nog gesolliciteerd naar een functie als Lotus, je weet wel van die mensen die slachtoffer spelen bij levensreddende trainingen e.d. mogelijk betaald het werkbedrijf ook de bijbehorende opleiding. Ik had een hele tijd terug ook al gesolliciteerd op een Pluryn functie, net als zo nu en dan in de afgelopen jaren, maar één van de bovengenoemde consulenten gaat nu via het werkbedrijf een voet tussen de deur proberen te krijgen. je weet maar nooit waar het goed voor is. Ook solliciteerde ik nog naar de functie van sushi kok bij Sumo in Nijmegen, als oesterman heb ik zelfs workshop's sushi maken gegeven en het lijkt me oprecht leuk daar meer van te leren.

Maar nu het goede nieuws. Gisterenmiddag zat ik te brainstormen met mijn vriend Roy. We hadden het over op welke manier hij, met mij samen, wellicht iets kon verzinnen waarbij hij mij als ondernemer kon inzetten. Hij had een aantal ideeën waar we beide beter van zouden kunnen worden. Tijdens dit gesprek werd ik gebeld door de dame van het werkbedrijf waarover ik het aan het begin van dit blog had. Ze heet Bianca. Ze had het idee dat het beter was om met mij één op één af te spreken. Dit stemde mij al bliede te moede, maar vanmorgen belde ze me weer met het verzoek of ik vandaag al langs kon komen. Niet veel later zat ik dus op het werkbedrijf. Tijdens ons gesprek belde ze met een horecazaak waar ze me wel dacht onder te kunnen brengen en om kwart over twaalf had ik daar dus al een gesprek. Maandag begint mijn proef periode.

Zo snel kan het dus ook gaan. Nu maar hopen dat het wederzijds bevalt.

Wordt vervolgd .... fijn weekend allemaal

"Job Gate" het vervolg

kwartet

Nooit te vroeg juichen, maar het lijkt de goede kant op te gaan.  Inmiddels is het zo goed als duidelijk wie mijn contactpersoon is bij het werkbedrijf. En of ze het nu is, of niet ik ben enthousiast over haar aanpak. Deze dame was één van de vier z.g.consulenten bedrijfsdienstverlening die ons woensdag ontvingen bij de bijeenkomst genaamd banenjacht.

Het lievelings-voorlees-verhaal van mijn dochter; "we gaan op berenjacht " zat ineens weer in mijn hoofd. Ondanks alles best een fijne herinnering.

Vier man sterk ontvingen ze ons, de werkzoekenden met een opdracht waar we een week over mochten gaan doen. Kort door de bocht; weet je wat een netwerk is, ben je je er van bewust dat je er één hebt, hoe gebruik je je netwerk en wat ga je er aan doen om je netwerk te vergroten?

Er lagen wat vacatures op tafel en we mochten wat spuien over onze verwachtte frustraties. In iedere groep is wel iemand te vinden die dan maar al te graag het woord neemt, en zelfs een getrainde gespreksleider heeft het in zo'n geval niet makkelijk om de aandacht gelijkmatig te verdelen. Er kwamen drie van de dertig mensen aan het woord ... Ik houd het er op dat ik te beleefd was om mijn antwoord op de gestelde vraag per sé te laten horen. Wel heb ik één van de vier consulenten aangesproken. Weer maar eens geprobeerd een stap verder te komen in mijn contactpersoons-queeste. Zij beloofde zich er voor in te gaan zetten mijn contactpersoon te worden en leek erg bereid me te gaan helpen. Ik heb haar direct gemaild en kreeg ook toen ik weer thuis was al antwoord.

En weer leverde de bijeenkomst en met name de tafel met vacatures een aantal interessante vacatures op. Ik heb ook maar weer eens in de zorg gesolliciteerd. Er lag een vacature voor begeleider op 's Heeren Loo, waar ik nog gewerkt heb toen het nog De Boldershof heette.

Hoe zou mijn leven er hebben uitgezien als ik daar was blijven werken.
Als muziek maken niet mijn werk was geworden, maar mijn hobby was gebleven.
In die tijd woonde ik op de benedenverdieping van een mooi oud boerderijtje in Beuningen en kon ik op de fiets naar mijn werk in Druten.

Uit de categorie afwijzingen;
De andere Toekan is het ook niet geworden dus ik ga me niet specialiseren in het doorsnijden van kersjes voor op de appelmoes.

Op mijn reactie op de vacature die ik in mijn vorige blog heb geplaatst met dat leuke E-mail adres; De Boschvijver ontving ik helaas ook een afwijzing. Het klonk echter een beetje als positieve discriminatie. Ik heb al vaker gehoord van ,met name , mensen die mij wat langer en beter kennen, dat ze denken dat de functie niet voldoende uitdaging voor me biedt of dat ze gewoon letterlijk zeggen dat ik toch mijn brood op het podium moet verdienen. Maar als dat niet meer gaat in een land met een afgebrokkeld cultuur stelsel in crisis wil ik juist heel graag ander werk en weet ik zeker dat ik overal van kan leren. In het uiterste geval doe ik in ieder geval inspiratie op voor een boek, een CD of een toneelstuk.

De Boschvijver schreef:

Beste meneer van Opstal, 

Hartelijk dank voor uw sollicitatie.Toch denken wij niet dat uw talenten tot zijn recht komen in deze functie.Hopende u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben. Met vriendelijke groeten,

Je zou dat kunnen uitleggen als; Je kunt met jouw talenten beter gaan optreden

of je zou je in de horeca maar vervelen ..

Ik dacht ik laat het er eens niet bij zitten en schreef ze terug:

Wat ontzettend jammer. Ik was al enthousiast over uw advertentie, herken me volledig in de door u gevraagde competenties en ik werd gewoonweg blij van uw originele E-mail adres. Uw website maakte me zo mogelijk nog enthousiaster.
Ik ben zelf van mening dat mijn ervaring èn creatieve leidinggevende talenten wel degelijk tot zijn recht zouden kunnen komen in de functie die u omschrijft.
Graag zou ik u willen vragen uw beslissing te heroverwegen en mij in een persoonlijk gesprek de kans te geven u te overtuigen.

Dit is voor het eerst dat ik me niet neerleg bij een afwijzing, omdat ik echt het idee heb dat we iets voor elkaar kunnen betekenen.
Erg benieuwd naar uw reactie en hopend u te kunnen overtuigen,

verblijf ik, 
met vriendelijke groet en hoogachting,

Natuurlijk reken ik ook nu weer nergens op, maar je weet maar nooit.

Dan heb ik in de tussentijd nog gesolliciteerd naar een functie als Lotus, je weet wel van die mensen die slachtoffer spelen bij levensreddende trainingen e.d. mogelijk betaald het werkbedrijf ook de bijbehorende opleiding. Ik had een hele tijd terug ook al gesolliciteerd op een Pluryn functie, net als zo nu en dan in de afgelopen jaren, maar één van de bovengenoemde consulenten gaat nu via het werkbedrijf een voet tussen de deur proberen te krijgen. je weet maar nooit waar het goed voor is. Ook solliciteerde ik nog naar de functie van sushi kok bij Sumo in Nijmegen, als oesterman heb ik zelfs workshop's sushi maken gegeven en het lijkt me oprecht leuk daar meer van te leren.

Maar nu het goede nieuws. Gisterenmiddag zat ik te brainstormen met mijn vriend Roy. We hadden het over op welke manier hij, met mij samen, wellicht iets kon verzinnen waarbij hij mij als ondernemer kon inzetten. Hij had een aantal ideeën waar we beide beter van zouden kunnen worden. Tijdens dit gesprek werd ik gebeld door de dame van het werkbedrijf waarover ik het aan het begin van dit blog had. Ze heet Bianca. Ze had het idee dat het beter was om met mij één op één af te spreken. Dit stemde mij al bliede te moede, maar vanmorgen belde ze me weer met het verzoek of ik vandaag al langs kon komen. Niet veel later zat ik dus op het werkbedrijf. Tijdens ons gesprek belde ze met een horecazaak waar ze me wel dacht onder te kunnen brengen en om kwart over twaalf had ik daar dus al een gesprek. Maandag begint mijn proef periode.

Zo snel kan het dus ook gaan. Nu maar hopen dat het wederzijds bevalt.

Wordt vervolgd .... fijn weekend allemaal

Het drukke bestaan van een werkzoekende

Het was me het weekje weer wel. Inmiddels heb ik mijn eerste drie shifts er op zitten in mijn nieuwe functie als fondsenwerver. En gisteren mijn eerste succesje, d.w.z. mijn eerste structurele donatie binnen gesleept. Hoe meer ik op de site van Wereld Ouders lees, des te betrokkener ik word, en blijkbaar straal ik dat soms ook op de goede manier uit.

Mijn haat-liefde-verhouding met het werkbedrijf begint naar de negatieve kant door te slaan. Niet dat ik ooit echt enthousiast over dit instituut ben geweest, maar ik probeer zo nu en dan zelfs dit soort dingen van de positieve kant te bekijken. Degenen die daar werken doen ook maar hun werk. Ik lees soms ook verhalen van mensen die echt wat aan het werkbedrijf gehad hebben. En ga zo maar door. Binnenkort ben ik iedere dinsdag èn iedere woensdagmorgen verplicht bij het werkbedrijf te vinden. Op woensdag de bijeenkomsten die ze banenjacht noemen. Je gaat dan met 20 tot 30 andere werkzoekenden actief en interactief met vacatures aan de slag. Op de dinsdag mag ik op komen draven voor de "cursus"  mijn nieuwe koers. waarover ik al schreef in werken aan werk. En dan staat nog de belofte dat ik ga worden uitgenodigd voor één of meerdere bijeenkomsten met andere werkzoekenden in de horeca. Het is maar goed dat mijn werk bij Mooi Werk steeds op woensdagmiddag en in de late middag en avond is.

Het instuderen van repertoire en het schrijven daarvan en het repeteren,moet ik in de overige tijd zien te plannen. Want ik heb ook nog een echt beroep, al is daar helaas nog altijd weinig (betaalde) vraag naar.

Zo dadelijk maar eens kijken of ik een begin kan maken met het op muziek zetten van een gedicht van Piet Luijer. Ik word geacht zulks de 20e ten gehore te brengen op De Blauwe Salon.

Het doet mij deugd dat mijn netwerk, de lezers van mijn blog en mensen die me op een andere manier volgen, mij proberen te helpen bij mijn zoektocht naar werk en inkomen.
Vandaar dus ook weer een update. Wie weet kent één van jullie wel weer iemand bij één van deze bedrijven. Ik heb er ook deze week weer een aantal vacatures uit gedaan en heb ook weer wat afwijzingen mogen ontvangen;

Op de site van Nederland/Vacature vond ik ook een interessante vacature  in Nijmegen bij het catering bedrijf Appèl. Zij zoeken een cateringbeheerder. Ik heb ze direct gemaild.  Via banensite.nl heb ik gereageerd op een vacature naar keukenhulp bij 't Paviljoen in Rhenen. De functie ontbijtkok bij Hotel Duiven gaat aan me voorbij ondanks het leuke gesprek waarbij ik overigens niet eens een kopje koffie kreeg. Toch vreemd in zo'n gastvrijheidsindustrie-bolwerk. Maar goed ik zal niet te negatief zijn over onze toekan-keten-vrienden want ik heb nog een open sollicitatie geschreven aan de gloednieuwe vestiging in Nijmegen -Lent naar aanleiding van een oproep op Facebook. Wellicht gaat het in de herkansing beter.

Ook kreeg ik weer een reactie van een lezer van dit blog die connecties had bij een van de zaken waar ik had gesolliciteerd. Er is een goed woordje voor me gedaan. Dus wellicht maak ik in tweede instantie nog een kans als de kandidaten die thans worden ingewerkt afhaken of niet bevallen. (Dank je wel Claudia)

Ik vind het ook erg leuk dat er op Facebook en LinkedIn steeds mensen zijn die tips en suggesties doorsturen. De tips en suggesties via de sociale media resulteerde afgelopen week o.a. in een sollicitatie naar de functie van Leidinggevende in de bediening bij Restaurant de Boschvijver in Apeldoorn. Ik werd alleen van hun E-mail adres al blij. Ben dus weer benieuwd of ik wat van ze hoor.

Voor mensen die LinkedIn gebruiken is het gegeven Alumni zoeken wellicht bekend.

Het is logisch dat het helpt, als mensen waarvoor je al eens gewerkt hebt, of mensen die om een andere reden enthousiast zijn over wie je bent en wat je doet, je endorsen.
Als jij dat voor mij wilt doen kan je op deze link klikken. En meer over endorsen lees je hier.

Prettig weekend en fijne week allemaal.

Aan de slag als fondsenwerver

In mijn jacht op werk en inkomen liep ik gisteren mijn eerst shift als fondsenwerver voor de organisatie Mooi Werk Dialogue Marketing B.V.

Mooi Werk over Mooi Werk: Mooi Werk Dialogue Marketing voert sinds 2013 direct marketing campagnes uit voor goede doelen organisaties. Als expert in dialoog marketing zijn wij in staat om donateurs te werven, nieuwe contacten te activeren of (collecte) vrijwilligers te mobiliseren. Bij ons wordt de dialoog gevoerd door mensen met levenservaring en maatschappelijke betrokkenheid. Wij zetten 40-, 50- en 60-plussers in voor direct dialogue en telemarketing. Samen met onze opdrachtgevers gaan wij op zoek naar de juiste vertegenwoordigers voor hun merk of doelbesteding. Daarmee zijn wij hét visitekaartje van goede doelen in de wijk, op locatie of aan de telefoon.

Het goede doel waar ik nu voor bezig ben is Wereld Ouders. Jammer dat deze organisatie nog zo onbekend is bij het grote publiek. Ze doen echt enorm goed werk. Kijk maar eens op hun site: WereldOuders
Het verbaasd me natuurlijk niet dat de meeste mensen niet op je komst zitten te wachten. Zelf heb ik ook een broertje dood aan colporteurs en alles wat ongevraagd aan je deur belt, maar het viel me echt mee hoe vriendelijk het merendeel van de mensen is waar je bij aan belt. Ook heb ik erg creatieve reacties gehoord. Soms dacht ik "Die moet ik onthouden voor als er bij mij wordt aangebeld". Ook is het mooi om te merken hoe anders mensen reageren als je voor een goed doel aanbelt. In mijn vorige "huis aan huis baan", waarin ik mensen enthousiast moest zien te maken voor het plaatsen van zonnepanelen, waren ze ook vriendelijker dan ik had verwacht, maar dit ligt toch duidelijk beter.
Gisterenmorgen heb ik ook nog een sollicitatiegesprek gehad bij Hotel Duiven, een heus onderdeel van de welbekende Toekan keten. Ik solliciteerde naar de functie van ontbijtkok. Het was geen slecht gesprek en de jonge chef-kok waarmee ik sprak was erg vriendelijk en duidelijk nog niet zo ervaren in het afnemen van sollicitatie gesprekken. Hij werkte, naar eigen zegge, ook pas anderhalve maand voor dit bedrijf. Ik verwacht er niet veel van, maar we zullen zien.
Om een inkijkje te geven in mijn bestaan als werkzoekende hier een opsomming van de sollicitatie activiteiten van de afgelopen week.
Via het werkbedrijf reageerde ik op de volgende vacatures;

• Keukenmedewerker (Zweef Inn - Malden) 
• gastheer/gastvrouw dagbesteding Pluryn (Pluryn, NAHcentrum - Nijmegen)
• Gastheren, Gastvrouwen (Museumpark Orientalis - HeiligLandstichting)
• Assistent Horeca (Wereldkoks - Nijmegen) 
• Meewerkend kok (DROOM Beuningen B.V. - Beuningen)
• (leerling) Kok (Toko Rinus - Nijmegen)
• Cateringmedewerker (AMC Groep B.V. - Wijchen)
• Assistent Keukenhulp, Ontbijt/Lunch Kok (De Villa -Nijmegen)

Via de diverse medewerkers van het werkbedrijf, hoezo contactpersoon, kreeg ik vervolgens via de mail te horen dat de participatieplaats bij Wereldkoks gezien mijn CV geen uitdaging voor me biedt en dat voor de vacature van keukenmedewerker (Zweef-in) al met twee kandidaten een proeftijd is ingegaan  (Waarom stond hij dan nog op de site?) Wel zal ik binnenkort worden uitgenodigd voor een bijeenkomst op het werkbedrijf voor horeca vacatures die wel zouden aansluiten bij mijn behoeften, ik ben benieuwd.Van de andere vacatures heb ik vooralsnog niets vernomen.

Via de site monsterboard heb ik gesolliciteerd op de functie van Hulp Kok op het cruise schip van de Zonnebloem, mijn sollicitatie is in goede orde ontvangen en de medewerker personeelszaken laat me na het maken van een selectie binnenkort weten of ik tot de gegadigden behoor.

Via een lezer van mijn blog werd ik ook nog attent gemaakt op een mogelijke vacature, of in ieder geval een mogelijkheid iemand uit de brand te helpen.
Zie dit artikel in de Gelderlander en op RTL- nieuws.nl
Ik heb Jeroen een mail gestuurd en mijn hulp aangeboden.

Dezelfde lezer tipte me ook voor een vacature bij Cali, een leuk café in de benedenstad van ons mooie Nijmegen ( Voorheen Weet-Je-Wel) In de vacature vroegen ze echter iemand tot maximaal 30 jaar (Leeftijdsdiscriminatie! en ze weten niet wat ze aan hun neus voorbij laten gaan)
Uit mijn sollicitatie: "Ik werd zojuist gewezen op jullie oproep op Facebook voor een Kitchen King bij Cali, en ik zou graag solliciteren op deze vacature. Ik ben me er van bewust dat ik de leeftijdslimiet wat overstijg, maar ik denk, met name omdat ik in het theater en in de muziek ook veel samenwerk met zowel collega’s die veel jonger, als die veel ouder zijn dan ik, dat dit geen probleem hoeft te zijn. Misschien zelfs wel een voordeel." Ik kreeg een nette afwijzing.

Natuurlijk was ik in de tussentijd ook nog als Vermakelaar in Ontroerend Goed actief en heb ik afgelopen zondag kennis gemaakt met Anja Nicola van theater Lumière en Gerrit Middelkoop van De Dingenfabriek in Velp. Met deze mensen ga ik werken aan de voorstelling "In de schaduw van Mata Hari" en de twee dagen daarvoor vervulde ik op de open dagen van MARIN in Wageningen de glansrol van zingende vuurtoren.

Had ik maar een vak geleerd  ;)

Nachtgasten; Een klasse apart in het theateraanbod

Gisteren speelde ik voor de vijfde keer mee met TG Nachtgasten. Een geweldig theaterconcept waarbij het publiek meer weet dan de acteurs over het gespeelde stuk. Iedere avond is uniek, onder andere omdat het verhaal dat gespeeld gaat worden steeds speciaal geschreven wordt. De acteurs krijgen pas op het podium te horen wie ze zijn en in welke situatie ze zijn beland. Acteurs krijgen een verhaal, een rol, een geheim en anderhalf uur de tijd! Iedere voorstelling is compleet geïmproviseerd, met elke keer een nieuw team van gastacteurs!

Zodoende kunnen de acteurs; nieuwe rollen spelen, ideeën uitproberen, plannen ontwikkelen en samenspelen met acteurs waar ze nog nooit eerder mee hebben gespeeld.

Er is een verhaal voor vier of vijf acteurs. Daarnaast krijgen de acteurs ook allemaal een persoonlijk verhaal met een persoonlijk geheim mee. Dit verhaal is geheim voor de andere acteurs, maar niet voor het publiek. En vervolgens krijgen ze anderhalf uur de tijd om dit uit te spelen.

Acteurs worden in het diepe gegooid met maar een houvast, namelijk de rol die ze spelen. En verder hebben ze geen idee wat er kan gaan gebeuren. En het publiek is hier getuige van en denkt op hun stoel actief met de acteurs mee.

Kijk even naar onderstaande trailer waarin twee nachtgasten, Koen Wouterse en Yorick Zwart, uitleggen hoe het 'spelletje' werkt.

In 2012 kwam ik deze gasten min of meer per toeval tegen. Zij deden het slotprogramma in theater de Veste waar de artiesten die op de diverse plekken  in de stad hadden gespeeld, in het kader van het theaterfestival Delft Fringe, nog even bij elkaar kwamen. Ook ik was gevraagd om nog een paar liedjes te zingen in dat programma. Het was liefde op het eerste gezicht, we waren direct weg van elkaar en zijn die avond nog een rondje Delft gaan doen langs diverse cafe's waar ik dan nog wat speelde. Gezeten op het biljart van cafe de Klok, waar ik weer eens achter de piano was beland,smeedde we toen al plannen voor een mogelijke verdere samenwerking.

Niet veel later stond ik met ze in de prachtige schouwburg van Leiden. Mijn Nachtgasten vuurdoop. Doodeng, maar fantastisch. We speelde toen o.a. met de gastacteurs Ine Kuhr en Bram van der Vlucht en van Nachtgasten speelde Niels Croiset mee. Het verhaal was een soort maffia setting en ik improviseerde ter plekke aangepaste teksten op mijn eigen liedjes om ze beter bij het verhaal te laten kloppen.

Dit smaakte naar meer en daarna speelde ik ook in Deventer in theater Bouwkunde, in hun 'thuistheater' Bellevue met o.a Theo Maassen in Amsterdam en in de Lindenberg in Nijmegen. Voor die laatste voorstelling moest ik binnen een week iets van acht nummers instuderen die de acteurs hadden aangegeven te willen gaan zingen in de voorstelling. Een hels karwei, maar ook dit was zeker de moeite waard.

Maar gisteren dus in de schouwburg van Arnhem. Een dag of drie voor de voorstelling kreeg ik midden in de nacht ineens een sms-je van Koen met het bericht dat de voorstelling vanwege de recente actualiteit over Syrische vluchtelingen zou gaan. Ik ging zelf ook een vluchteling spelen en hij vond dat ik dat vast moest weten om me te voorbereiding te kunnen inspireren. Met frisse tegenzin ben ik daardoor het nieuws waarvoor ik me de laatste tijd eigenlijk had afgeschermd, toch maar weer een beetje gaan volgen, om te voorkomen dat ik totale onzin zou gaan zingen. Zo goed had ik me inmiddels afgeschermd voor het tenenkrommende nieuws over het wanstaltige gedrag van hen die mijn medelanders blijken te zijn, het toenemend populisme en de tragiek van de dolende individuen die van huis en haard verdreven zijn door godsdienstwaanzinnigen en opportunistische machtswellustelingen.

Koen Wouterse had n.a.v. echte verhalen van vluchtelingen een verhaallijn uitgezet waarin twee oude bekenden, die ook nog eens beide een relatie hadden gehad met de zelfde vrouw, in een vluchtelingenkamp in Griekenland terecht zijn gekomen. Het is de bedoeling dat ze van daaruit verder vluchten naar Nederland, waar de vrouw en dochter van een van de twee al in een vluchtelingenkamp zitten. Beiden hebben ze gewerkt voor de Syrische media, de een bij TOP, de z.g. objectieve pers en de ander bij een oppositie krant. Omdat de hoofdredacteur van de oppositie krant ineens vermoord word moet een van de twee onmiddellijk het land verlaten met de vrouw van de ander die ook bij de oppositie media werkte. De ander bleef, omdat die vanwege zijn functie niet direct weg kon, dat zou te veel opvallen, met hun zoon in Syrië. Deze zoon had ook nog heimelijk een oogje op de dochter van de met zijn moeder gevluchte buurman, kortom er was genoeg materiaal om mee te spelen.

Ondanks de zwaarte van het thema bleef de voorstelling, al liepen de emoties hier en daar hoog op, luchtig en af en toe was het zelfs zo geestig dat de zaal dubbel lach van het lachen. Gelukkig vond ik ook een paar mooie momentjes om zowel instrumentaal als met aangepaste liedteksten het verhaal wat lucht te geven en te ondersteunen.

Juul Vrijdag speelde de moeder van Tim Schmidt, Ronald Top was haar man en Yorick Zwart speelde de buurman die met haar bij de oppositie krant werkte en met haar naar Egypte was gevlucht voor ze in Griekenland aan kwamen. Ze speelden wat mij betreft allemaal de sterren van de hemel. Tim Schmidt zette echt een fantastische puber neer die uiteindelijk via Duitsland de oppositie wilde gaan steunen.

De reacties van het publiek naderhand in de foyer waren net als het applaus weer overweldigend. En het blijft ook heerlijk te merken dat de acteurs en de Nachtgasten echt blij zijn met wat ik toevoeg. Ik zou iedere week wel met Nachtgasten willen spelen. Nachtgasten maakt mijn droom een beetje waar om mijn liedjes bij een groter publiek bekend te maken, al kan ik helaas zelden een heel lied in de originele vorm kwijt. Gisteren speelde ik in de slotscène, waarin de twee ouders afscheid namen van hun kind dat naar Duitsland vertrok om vanuit daar de oppositie te gaan steunen een fragment uit mijn lied 'Ma mô<em>me'.
</em>Dit lied schreef ik in de nacht dat mijn dochter werd geboren. Ik was er niet bij en wist toen al dat ik ze vaak en lang niet zou gaan zien. Zodoende pastte het erg mooi bij de emotie van die scène.

Tenslotte wil ik nog een enorm compliment uitdelen aan de technicus die ik inmiddels meemaak sinds mijn optreden met de Nachtgasten in Deventer; Luka Halbe. Deze man krijgt het voor elkaar om iedere keer van het in het theater aanwezig materiaal een decor te bouwen dat past bij het verhaal en hij improviseert ter plekke terwijl de voorstelling loopt een lichtplan dat altijd klopt. Chapeau Luka.

Ga naar de Nachtgasten website voor meer informatie en steun de crowdfunding actie voor TG Nachtgasten de z.g. Nachtgasten Peepshow