Bertrand Russell een zeer interessante wijze man

Als onze huidige politici nu eens verplicht het werk van deze man moesten lezen zouden we een stuk beter af zijn. Deze pacifist en agnost heeft niet alleen Lenin in levende lijve ontmoet en gezien wat voor vreselijke sadist het was, maar ook o.a. samen met Jean-Paul Sartre een Vietnam-tribunaal in het leven geroepen. Drie dagen voor zijn dood, op 31 januari 1970, publiceerde Russell nog een brief met een veroordeling van Israëls politiek die hij kenmerkte als een "politiek van agressie en gebiedsuitbreiding door geweld". De brief werd op 3 februari 1970, een dag na zijn dood, voorgelezen op een Internationale conferentie van parlementariërs in Caïro. De brief werd ook als advertentie in The Times gepubliceerd.

We kunnen dus andermaal concluderen dat we niets hebben geleerd van het verleden.

Bertrand Arthur William Russell was een Britse filosoof, historicus, logicus, wiskundige, voorvechter voor sociale vernieuwing, humanist, pacifist en een prominent atheïstisch rationalist.

Russell werd in 1949 de Order of Merit toegekend en in 1950 ontving hij de Nobelprijs voor Literatuur.

Op 18 mei 1872 is hij geboren in Trellech, Monmouthshire in Wales en hij overleed op 2 februari 1970 op 97 jarige leeftijd te Penrhyndeudraeth Gwynedd, eveneens in Wales. 

Russell in 1936

Russell was van adellijke afstamming en hij kreeg onderwijs van privéleraren. Zijn grootvader John Russell was tweemaal premier van het Verenigd Koninkrijk : 1846-1852 en 1865-1866. John Russell was een overtuigd liberaal: toen de staat Pruisen hem verzocht om uitlevering van de revolutieprediker Karl Marx, weigerde hij dit met een beroep op de vrijheid van meningsuiting. Bertrand Russell had een broer Frank (bijna zeven jaar ouder dan Bertrand), en een zuster Rachel (vier jaar ouder). In juni 1874 stierf zijn moeder aan difterie en kort daarop overleed Rachel. In januari 1876, stierf zijn vader aan bronchitis. Zijn grootouders van vaderszijde namen hem in huis. Na het overlijden van zijn grootvader John Russell in 1878 werd hij opgevoed door zijn puriteinse grootmoeder. Hij leerde al vroeg Duits spreken. In zijn puberteit was hij vaak ernstig depressief.

In 1890 begon hij aan het Trinity College in Cambridge aan een studie in de wiskunde en filosofie. Hij huwde in 1894 tegen het advies van zijn grootmoeder met Alys Pearsall Smith, een Amerikaanse Quaker. Vanaf 1896, leidde hij een wetenschappelijke carrière, waarbij hij Peano ontmoette en correspondeerde met Frege. In dat jaar schreef hij zijn eerste boek, weliswaar niet over wiskunde, maar over het Duitse socialisme, na een bezoek aan Berlijn, waar hij onder andere August Bebel en Wilhelm Liebknecht ontmoet had. Bertrand en Alys gingen in 1911 apart wonen en scheidden in 1921.

Als schrijver heeft hij de filosofie gepopulariseerd en commentaren geschreven over vele onderwerpen. Hij vervolgde een familietraditie van politiek activisme, was langdurig verbonden aan de Labour-partij, was een prominent anti-oorlogsactivist en propageerde de vrije handel met anti-imperialistische naties. Geboren in de hoogtijdagen van het Britse Rijk, stierf hij bijna een eeuw later aan influenza, toen dat rijk inmiddels was uiteengevallen. Met zijn dood verloor de wereld een van zijn bekendste intellectuelen en zijn morele autoriteit liet een blijvende indruk na. Als politiek activist was Russell een fervent voorstander van kernwapenontmanteling en een uitgesproken criticus van de Vietnamoorlog.

Bertrand Russell werd vurig socialist, maar bleef zich ook beroepen op de liberale traditie van zijn familie. Russell was geen marxist, maar een reformist: hij zag het socialisme als de ethische roeping voor alle mensen, ongeacht klasse, en stond daarmee dicht bij de idealen van de Fabian Society waar hij ook lid van was.

In 1920 bezocht Russell de jonge Sovjet-Unie en ontmoette hij Lenin. Zijn enthousiasme over het socialistische project zoals het daar in praktijk werd gebracht, bekoelde echter gauw. Na zijn terugkeer omschreef hij Lenin als een sadist die met duidelijk plezier vertelde over het uitmoorden van de koelakken.

Russell huwde op 25 september 1921 voor de tweede keer, nu met Dora Black. Het huwelijk vond plaats in het gemeentehuis van Battersea met Eileen Power en Frank Russell als getuigen. Dora Black was toen zeven maanden zwanger van hun eerste kind John. Hun dochter Kate werd geboren in 1923. Ook dit huwelijk hield uiteindelijk niet stand. In 1930 ontmoette Bertrand Russell een jonge vrouw van 20 jaar, Patricia Spence. Ze begonnen een verhouding en trouwden op 18 januari 1936. Een jaar later kregen ze een zoon, Conrad.

Filosofie

Ondanks een christelijke opvoeding was hij een uitgesproken agnost. Hij zei wel dat de meeste mensen hem waarschijnlijk als atheïst zouden beschouwen, omdat hij op dezelfde manier evenmin in de christelijke God als in de Homerische goden geloofde.

Ook over zijn redenen om agnost te zijn schreef hij boeken. In zijn betoog Why I Am Not a Christian (vertaald als Waarom ik geen christen ben) valt hij de belangrijkste argumenten voor het bestaan van een god aan en komt tot de conclusie dat er geen enkele noodzaak is om aan te nemen dat er een god bestaat. Ook betoogt hij dat religie meer kwalijke dan goede gevolgen heeft. Hij beschouwde zichzelf als vrijdenker en was van mening dat mensen zich niet moeten laten leiden door traditie of heilige boeken, maar dat zij met hun eigen verstand tot kennis moeten komen. Tevens lanceerde hij een argument dat bekendstaat als Russells theepot, om het onfalsifieerbare karakter van godsdienstige opvattingen aan de kaak te stellen.

Ook op het gebied van seksualiteit had hij een voor die tijd zeer onconventionele opvatting. Zo zag hij geen enkele reden om bijvoorbeeld seks buiten het huwelijk immoreel te vinden. Iets kon volgens Russell alleen immoreel zijn wanneer het anderen schaadt, en dat was volgens hem bij seks buiten het huwelijk niet het geval. Hoewel zulke opvattingen tegenwoordig vrij normaal gevonden worden, kwam Russell er regelmatig door in de problemen.

Politiek

Russell was verder een overtuigd pacifist. Hij protesteerde tegen Britse deelname aan de Eerste Wereldoorlog, wat hem op een half jaar celstraf kwam te staan. Al eerder leidden zijn opvattingen tot ontslag uit zijn lectoraat bij de Universiteit van Cambridge. Tijdens de Tweede Wereldoorlog toonde hij zich uiteindelijk toch voorstander van Britse inmenging. Hij gebruikte hiervoor het begrip "relatief pacifisme": oorlog is altijd slecht, maar in zeer uitzonderlijke gevallen is het het minste van meer kwaden en is het gerechtvaardigd. Bovendien vond hij dat de Duitse keizer Wilhelm II niet veel slechter was dan andere politici uit die tijd, terwijl hij Adolf Hitler als een absoluut kwaad beschouwde dat moest worden bestreden. Russell keerde zich vanaf het midden van de jaren vijftig ook tegen nucleaire bewapening. Tijdens de Vietnamoorlog riep hij samen met o.a. Jean-Paul Sartre een Vietnamtribunaal in het leven: een opinietribunaal. Hij beschuldigde de Verenigde Staten van oorlogsmisdaden.

Russell was een van de eerste prominenten die openlijk en ernstig de kwaliteit, betrouwbaarheid en neutraliteit van de Commissie-Warren, een officiële onderzoekscommissie naar de Moord op president Kennedy, betwijfelden.

Drie dagen voor zijn dood publiceerde Russell nog een brief met een veroordeling van Israëls politiek die hij kenmerkte als een "politiek van agressie en gebiedsuitbreiding door geweld". De brief, gedateerd op 31 januari 1970 werd op 3 februari, een dag na zijn dood, voorgelezen op een Internationale conferentie van parlementariërs in Caïro. De brief werd ook als advertentie in The Times gepubliceerd.

Klik op onderstaande link om naar de wikipedia-pagina te gaan waarop ook een lijst met zijn boeken en essays staat gepubliceerd. Doe er uw voordeel mee.

Bron: Wikipedia: Bertrand Russell

Valt het kabinet Schoof vandaag al?

Rond een uur of één ( 13:00 uur) werd bekend dat de staatssecretaris Nora Achahbar (NSC) haar ontslag in dient. Naar verluid zou de reden zijn dat er in de ministerraad racistische dan wel discriminerende opmerkingen zouden zijn gemaakt. Achahbar zou toen al hebben aangegeven als bewindspersoon bezwaren te hebben tegen bepaald woordgebruik door haar collega's. 

Achahbar zegt vanmorgen dus tegen Schoof dat ze wil opstappen. En dan is het crisis: want wat doen de andere NSC-bewindslieden? Op vrijdagmiddag en het begin van de avond zitten ze urenlang bij elkaar. De Tweede Kamerfractie van NSC houdt een extra fractievergadering. Daar was, zeggen betrokkenen, verdriet en boosheid over de uitspraken die bij de ministerraad zouden zijn gedaan. En over het vertrek van Achahbar. NSC’ers hadden de afgelopen dagen geprobeerd om haar op andere gedachten te brengen. Ze wilden haar erbij houden. NSC was er vanaf het begin heel tevreden over geweest dat het de partij was gelukt om iemand van Marokkaanse afkomst in het kabinet te hebben.

Wie is deze staatssecretaris? Nora Achahbar (42) is een Nederlands politica en juriste van Marokkaanse afkomst. Namens Nieuw Sociaal Contract is zij sinds 2 juli 2024 staatssecretaris toeslagen en douane in het kabinet-Schoof. Als staatssecretaris van Financiën was zij vooral belast met toeslagen. Voor ze in juli lid werd van het kabinet, had ze diverse juridische functies. Ze was lange tijd officier van justitie. Verder was ze onder meer advocaat en rechter-plaatsvervanger. 

Ik licht de twee begrippen er even uit;

Racisme is de opvatting of doctrine dat er menselijke rassen te onderscheiden zijn met daaraan gerelateerde verschillen in karaktereigenschappen, fysieke capaciteiten en/of geestelijke vermogens. De term racisme heeft een zeer negatieve lading, want het wordt in verband gebracht met o.a. de massamoorden op Joden door de nazi's èn tegenwoordig ook met de massamoorden van Israël in o.a. Gaza.

Discriminatie is het maken van onderscheid, meer specifiek het ongelijk behandelen en achterstellen van mensen of groepen op basis van kenmerken die niet relevant zijn in een gegeven situatie. In de juridische context wordt discriminatie gedefinieerd als het onrechtmatig onderscheid maken tussen mensen of groepen oftewel het niet gelijk behandelen van gelijke gevallen, bijvoorbeeld bij sollicitaties arbeidsmarkt. Discriminatie kan zowel bedoeld of onbedoeld gebeuren.

Het is voor mij nog niet duidelijk welke opmerkingen nu precies zo discriminerend dan wel racistisch zouden zijn geweest dat de staatssecretaris niet verder kon. Rond 22:30 uur kwam het nieuws naar buiten dat het kabinet vanavond nog niet valt en dat de rest van de NSC fractie toch meent door te kunnen. Ik heb niet het idee dat één van de Haagse politici mijn blog zal lezen, maar het zou toch fijn zijn als zij zich zouden vergewissen van het gegeven dat niet het religieuze gedachtengoed van zowel de christenen als de moslims goed bestuur, of misschien wel bestuur in het algemeen, in de weg staan.

Mocht het nu zo zijn dat de opmerking dat antisemitisme in het DNA van alle Marokkanen zit dan is dat geen goede weergave van de werkelijkheid en tref je daarmee een te grote groep Marokkanen. Voor heel veel niet Marokkaanse  moslims geldt dit dan natuurlijk overigens weer wel. Dus als alles zo nodig benoemd moet worden, ben dan ook specifiek. 

Ook het "woke" gedrag van de niet moslims in de politiek staat het functioneren van de politiek vreselijk in de weg. De noodzaak om respect te hebben voor elkaars geloof staat haaks op de scheiding van kerk (religie) en staat. De hierboven al genoemde grondregels van de Islam staan het hebben van respect voor deze religie in het bijzonder ernstig in de weg. Er zal nooit echte verbinding kunnen zijn als de één zich superieur voelt boven de ander met als voornaamste reden dat de ander "ongelovig" is. Er kan ook nooit sprake van verbinding zijn als de één de ander zijn of haar (leef) regels meent te moeten opleggen. 

Ik ga zo kijken naar de persconferentie. 
Wordt vervolgd ....
 

Opium van het volk

Karl Marx

Waarom leren we toch niet van de geschiedenis?

Mijn alter-ego, de Middeleeuwse troubadour, was natuurlijk gelovig. Rooms Katholiek. Maar ik, de man achter mijn rol, ben atheïst. Zie het, ondanks mijn Joodse vader en diep gelovige moeder, als voortschrijdend inzicht. Één van mijn grootste inspiratiebronnen als troubadour is Macabru, een troubadour uit de 12e eeuw. Een tijd waarin de westerse wereld nog erg weinig wist of wilde weten van andere culturen en religies en ook een tijd waarin "wij" een heilige strijd voerden tegen de "ongelovigen". (lees de niet christenen) De tijd van de kruistochten waarin "wij" ons met de zeer beperkte wijsheid van toen schuldig maakten aan mensonterende uitingen van een misplaatst superioriteitsgevoel. Met de kennis van toen waren de ridders die naar het beloofde land trokken en die (letterlijk) en passant volkeren en culturen zoals de katharen uitroeiden, mensen met status en aanzien. Ze werden gezien als helden en strijders in een heilige strijd die er destijds van overtuigd waren zowel God als het gelijk aan hun kant te hebben.

Het moge duidelijk zijn dat ik van geschiedenis houd, maar historisch besef is zo'n beetje onlosmakelijk van schaamte en verontwaardiging voor het gedrag van onze voorouders. 

West-Europa en de Verenigde staten zijn officieel nog altijd grotendeels Joods-Christelijke landen. In Europa is er sprake van ontkerkelijking al zijn er, om voor mij onbegrijpelijke redenen, nog zeer fanatieke met name reformatorische religieuze groeperingen. Ook in de VS zie je nog steeds heel veel fanatieke Christenen dus het voortschrijdend inzicht waaraan ik refereerde is daar, mijns inziens, helaas niet echt doorgedrongen. Inmiddels hebben veel westerse landen, met name door toedoen van de arbeidsimmigratie, een steeds groter deel moslims binnen gelaten. Onze rechtstaat kent formeel een vrijheid van godsdienst en een scheiding van kerk en staat. Het mag bekend zijn dat de Islam ook ernstig fanatieke en zelfs fundamentalistische uitwassen kent. Deze vorm van "opium" baart mij dan ook nog grotere zorgen dan onze gereformeerde landgenoten.

Het moge, gezien de manier waarop onze hoofdstad sinds, dat wat echt geen voetbalrellen meer genoemd kan worden, duidelijk zijn dat de invloed van die Islam op onze samenleving die de actualiteit al weer haast een week overheerst volledig is ontspoort en niet meer te beteugelen lijkt.
Hierover debatteert, as we speak, het parlement. Ik volg dit debat al vanaf het begin en hier wordt mij andermaal duidelijk dat ons parlement en zeker onze huidige regering geen passend antwoord heeft op dit probleem. Een diep geworteld probleem dat niet meer kan worden opgelost zonder in te zien dat de Islam een religie is die alle niet (Moslim)gelovigen uitsluit en ziet als minderwaardig. Ergo: zonder religieus onderwijs, de Islam en dus zowel Christelijk als Islamitisch onderwijs en dito instellingen te verbieden gaan we hier nooit meer uit komen. En helaas moeten we zoals ik al eerder schreef onder ogen durven zien dat de losgeslagen jongeren met een z.g. moslim-achtergrond de waarden en normen van onze maatschappij niet respecteren en dientengevolge niet thuis horen in onze maatschappij. Dit is dan ook het rechtstreekse gevolg van het gegeven dat deze jongeren op hun Islamitische scholen, in de moskeeën, in de thuissituatie èn in de Islamitische thee- en koffiehuizen niet onze waarden en normen maar die van de vrouwen-onderdrukkende, homofobe en antisemitische Islam te horen krijgen.

Het is niet om aan te horen hoe de rechtse coalitiepartijen olie op et vuur blijft gooien door de afschuwelijke gebeurtenissen in Amsterdam categorisch een pogrom te noemen. Maar het is ook niet om aan te zien dat de Islamitische politici van partijen als de SP, Groen Links en de PvdA en ook de niet Islamitisch politici die wel heel nodig de "woke" ideeën menen te moeten aanhangen het straattuig verdedigt en de spreekwoordelijke olifant in de kamer niet willen zien. De as van het kwaad zijn in deze, hoe naar deze kwalificatie ook klinkt, de "kut-Marokkanen" die zich onaantastbaar voelen. Niet gehinderd door enig historisch besef en blindelings de dogma's van het Mohammedanisme volgend, voeren zij een terreurbeleid over de Amsterdamse binnenstad èn diverse andere binnensteden van ons land.

Het overgrote deel van het Midden-Oosten zijn overheersend moslimlanden die onder de invloedssfeer van Iran staan. Een fundamentalistische Islamitische staat waar vrouwen worden onderdrukt en onze waarden en normen met voeten worden getreden en worden bespot.

Om uit te komen bij de titel van dit blog maak ik een grote sprong in de tijd. Ik ben geen communist en de geschiedenis èn de huidige politiek en dan met name de toestand in Rusland, maar ook Noord-Korea en een aantal landen in midden Amerika leren ons dat het communisme geen oplossing biedt en meer nadelen dan voordelen heeft. De Berlijnse muur is inmiddels al weer een kwart eeuw geleden gevallen.
En ondanks dat ik ook geen Marxist ben heeft meneer Karl Marx ons wel een helder en zinvolle wijsheid verschaft. De christelijke gelovigen waren als de dood voor de straf die hun zou wachten na hun aardse bestaan. De kerk behield haar macht en verwierf haar rijkdom door het volk te knechten met de valse belofte dat het geloof hen redding kon bieden. Met aflaten en boetedoening konden zij reductie krijgen op de tijd dat ze zouden branden in het vagevuur en door godvrezend te leven zouden zij een plekje in het hiernamaals kunnen winnen. Meneer Marx wees ons op de z.g. irreligieuze kritiek; de mens maakt de religie, de religie maakt niet de mens.

Op dit moment hebben we twee grote brandhaarden in de geopolitiek die aan het begin van de vorige eeuw al een nauw verband hadden. Het grote voorbeeld van Vladimir Putin is zijn naamgenoot en voorganger uit die tijd Vladimir Lenin. Het is dan ook geen toeval dat deze Vladimir misschien wel de bekendste navolger was van Karl Marx. In 1917 leidde Lenin de Oktoberrevolutie die de Russische Revolutie inzette. Lenin interpreteert de Marxistische leus en heeft het over "opium voor het volk".  Door deze revolutie èn opkomst van het nationaal socialisme in Duitsland vertrokken vele Joden destijds uit Europa naar het Palestijnse Mandaatgebied, maar velen ook naar de Verenigde Staten. In Europa was op dat moment de eerste wereldoorlog in volle gang en in het Midden-Oosten werd in 1916 tussen de westerse landen het Sykes-Picotverdrag overeengekomen waarin door westerse landen afspraken werden gemaakt over de verdeling van het Midden-Oosten wanneer het Ottomaanse Rijk zou zijn verslagen. In de Balfour verklaring in 1917 zegde het Verenigd koninkrijk steun toe bij het tot stand brengen van een tehuis voor Joden in Palestina., wat in het Mandaatgebied Palestina zou worden gerealiseerd.

We kunnen dus concluderen dat we zo'n acht eeuwen na "onze" misdragingen tijdens de kruistochten en ruim een eeuw na de politieke dwalingen van het westen bij de eenzijdige stichting van de staat Israël waarvoor voor alle duidelijkheid geen overeenkomst was bereikt met de Arabische leiders, de huidige ellende daar zijn oorsprong vind. Niet in de laatste plaats omdat de Israëlisch regering geleid door de terrorist Netanyahu tegen wie een arrestatiebevel van het ICC in Den Haag loopt vanwege zijn oorlogsmisdaden.

Zolang wij als natie het Israëlisch bewind blijven steunen en niet optreden tegen het moslim-tuig in onze steden val onze openbare veiligheid nog verder afnemen.

Dit nooit meer

Een man tijdens een eerdere demonstratie tegen Jodenhaat in Den Haag

Bron: ANP

 

Ik hoor 't mijn ouders nog zeggen: "Dit nooit meer" en in die tijd, het eind van de vorige eeuw, leek het er ook op dat we extreme uitingen van antisemitisme of het absurde idee dat mensen met een Nederlands paspoort georganiseerd op "Jodenjacht" zouden gaan, nooit meer zouden gaan meemaken. Helaas moeten we zo'n beetje een kwarteeuw later constateren dat we deze "verworvenheden" inmiddels kwijt zijn.

Ieder jaar bij herdenkingen die met WO II te maken hebben hoorde je dit zinentje ook terug komen. Of het nu om dodenherdenking, het holocaust museum, de kristalnacht of welke andere tweede wereldoorlog-herdenking dan ook ging, we waren het er collectief over eens dat dit nooit meer mocht en kon gebeuren.

Inmiddels zijn we zo gepolariseerd dat er een behoorlijk gedeelte van onze samenleving is losgeweekt van deze collectieve overtuiging. De oorzaak hiervan lijkt tweeledig. A het falen van onze multiculturele samenleving en B de afschuwelijke agressieve oorlogsvoering van het Israëlisch bewind.

Toch ligt het volgens mij veel complexer omdat wij tegenwoordig met name door toedoen van de sociale media, maar ook door de segregatie, simpelweg geen contact meer met elkaar hebben en de dialoog hierdoor zo goed als ontbreekt bij het grootste deel van de samenleving. En natuurlijk zijn er prachtige initiateven van Rabbijnen en Imams die hun best doen deze dialoog wèl te bewerkstelligen, maar, hoe goed bedoeld ook, is het effect hiervan inmiddels niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat.

Niemand durft de z.g. olifant in de kamer te benoemen, want we willen blijkbaar, tegen beter weten in, vast houden aan onze utopie vreedzaam te kunnen samenleven met mohammedanen. Toen het Islamitische deel van onze samenleving nog een te kleine minderheid was, leek het er op dat we vreedzaam zouden kunnen samenleven. Helaas zijn alle waarschuwingen door de jaren heen uit een soort van "links" wensdenken, weggewimpeld want we hebben toch een maakbare samenleving waarin iedereen gelijk is. Helaas kan dat niet met mensen die een geloof aanhangen waarbij alle anderen worden gezien als ongelovige minderwaardige individuen. Daar bovenop komt nog eens een eeuwenoude vete waarin alle Arabieren een universele haat koesteren tegen de Joden in het algemeen en de Zionisten in het bijzonder.

Het buitenproportionele geweld van de staat Israël tegen de oorspronkelijke bewoners van Palestina en al hun bondgenoten in het Midden-Oosten die in zekere zin worden geleid door Iran voedt deze haat zo goed als dagelijks sinds Israël met een westers mandaat meent zich te moeten verdedigen tegen het terrorisme dat ze zelf hebben veroorzaakt. Sinds 7 oktober 2023 is dit sinds zo'n beetje 1916 smeulende vuur hoger opgelaaid dan ooit.

De jongeren die opgroeien in het Islamitische deel van onze samenleving leven in een bubbel van eenzijdige informatie. Thuis horen zij uitsluitend de meningen en overtuigingen van hun "moslimbroeders". De bevolking van Gaza, Libanon en eigenlijk alle buurlanden van Israël worden keer op keer gebombardeerd door het zich zogenaamd verdedigende Israël. Steeds maar weer worden er grote groepen burgers gebombardeerd met het excuus dat er Hamas of Hezbollah leden moesten worden geliquideerd. Het blijft ook steeds de vraag of deze vreedzame burgers zich bewust zijn van het feit dat zij door Hezbollah, Hamas en soortgelijke terroristische organisaties als menselijk schild worden gebruikt. Wel is inmiddels duidelijk dat meneer Bejamin Nethanyahu en zijn handlangers geen morele bezwaren hebben om deze mensen te slachtofferen voor het, in hun ogen, goede of zelfs heilige doel.

Er zijn nog steeds politici die denken dat er, voor Palestina/Israël, een twee-staten oplossing mogelijk is. Ik vrees dat we dit stadium al lang voorbij zijn. Ik ben niet gelovig, maar God verhoedde wat er gebeurd als de nieuwe president van de VS zijn steun aan Israël intrekt. 

Vanaf dat Vladimir Putin "grensoverschrijdend gedrag" vertoonde in het andere internationale conflict, door Oekraïne binnen te vallen vond de wereldbevolking het heel normaal dat Rusland werd geweerd van de olympische spelen. Ook Russische voetbalteams werden uitgesloten van de internationale competitie. Maar het voetbalteam uit Israël, de agressor in die andere oorlog, mag wel gewoon overal ter wereld (waar ze welkom zijn) gaan voetballen. Dit met twee maten meten is natuurlijk ook olie op het vuur voor de Moslimgemeenschap. Daar komt nog bij dat een groot deel van de spelers èn de volwassen aanhang van Maccabi Tel Aviv aannemelijker wijs onderdeel uit maken van het Israëlische leger. 

De in donkerblauw-geel gehulde anti-Arabische spreekkoren scanderende "supporters" zien wij dus binnenkort weer op actualiteitenrubrieken en nieuwsbeelden in Israëlisch leger-tenue. Verslaggever Midden-Oosten Pepijn Nagtzaam van RTL nieuws legt uit dat de z.g. "ultra's" van Maccabi Tel Aviv berucht zijn vanwege hun agressieve spreekkoren en rellen. In Athene, Griekenland leidde dit al tot rellen en gewelddadigheden tussen Maccabi Tel Aviv fans en pro Palestina demonstranten en in Turkije is een wedstrijd uitgesteld omdat de overheid daar het te risicovol vindt de wedstrijd in Istanbul te laten plaatsvinden. Om soortgelijke ongeregeldheden in Istanbul te voorkomen is deze wedstrijd dus uitgesteld en zal hij, als hij al door gaat, op een later tijdstip elders plaats vinden.
In Amsterdam zag je donderdag j.l. vlak nadat je een supporter in een interview hoort zeggen dat sport en politiek gescheiden moet worden andere "voetbalsupporters" een Palestijnse vlag van een gevel trekken. Dit gebeurde vervolgens op meerdere plekken en zoals dat tegenwoordig gaat gingen deze beelden meteen rond op de sociale media.

En begrijp me niet verkeerd als zoon van een Joodse vader en kleinzoon van een Joodse oma ben ik echt geen antisemiet. Ik veroordeel antisemitisme in het algemeen. Ik probeer echter wat er gebeurd wel in een juist perspectief te zien en mijn ogen niet te sluiten voor dat wat er hier in Nederland aan de hand is. Ik heb goede vrienden en vriendinnen van Marokkaanse en Algerijnse afkomst, maar moet daarbij wel aantekenen dat die allemaal tweede of derde generatie "nieuwkomers" zijn en zo goed als geen van hen is nog praktiserend Moslim.

Vanaf de 80-er jaren van de vorige eeuw maak ik in mijn nabije omgeving mee dat, met name Marokkaanse jongens ongewenst gedrag vertonen. Toen ik op de middelbare school zat waren er al schakelklassen met niet van oorsprong Nederlandse kinderen waarvan de jongens zo'n beetje verantwoordelijk waren voor 99% van de ellende op het schoolplein, agressie en pestgedrag.

Ook in het uitgaans- en nachtleven is het al jaren bekend dat het aandeel van deze "randgroepjongeren" schrikbarend groot is en het nieuwe eufemisme "scooterjeugd" is natuurlijk één op één inwisselbaar voor het vermaledijde "kut-Marokkanen". Bij programma's als Opsporing verzocht is het tegenwoordig een uitzondering als de gezochte delinquenten geen Noord-Afrikaanse uiterlijke kenmerken hebben. En ook ik heb uit lijfsbehoud soms de andere kant op gekeken en niet ingegrepen als ik zag dat meisjes werden lastig gevallen of autochtone individuen agressief werden bejegend. Ik kom ook graag heel thuis. Smalend werd er gelachen om het grapje dat de Marokkaanse jongeren bekend staan als "het sociaalst" omdat ze steeds in groepen om je heen komen staan om te vragen of je een probleem hebt.
Ik ken voorbeelden van dochters van vrienden die hun blonde haar zwart verven om minder lastig te worden gevallen op school en tijdens het uit gaan. Hoe diep zijn we inmiddels gezakt en hoeveel dieper gaan we nog zakken? Hoelang tolereren wij dit onderdrukkende gedrag van deze gesegregeerde groep moslim-jongeren nog en wie durft het op te nemen tegen deze quasi-onaantastbare en grotendeels onzichtbare, de veiligheid ondermijnende groep tuig.

Ik ben somber gestemd en vrees dat we de grip op dit probleem al lang kwijt zijn en er niets meer aan te doen is. Ik zie geen oplossing en ik zie het zienderogen erger worden. ik ben benieuwd wat het volgende incident gaat zijn waarvan wij dachten dat dit nooit (meer) zou gebeuren.