de hartenkreten en belevenissen van de troubadour
Het klootjesvolk is weer in de ban van het songfestival. U weet wel de politieke freak-show die in een grijs verleden iets met muziek en liedjes te maken had. De titel van "onze"inzending spreekt boekdelen.
C'est la vie is een uitdrukking in het Frans die niet letterlijk vertaald betekent "Dit is het leven".
Het heeft een veel fatalistischere connotatie. Meer iets in de zin van "Het is nu eenmaal zo".
Ook vlak voor het Romeinse rijk ten onder ging werd het volk zoet gehouden met brood en spelen. De wereld staat in brand en met name het conflict in het Midden-Oosten is zeer nauw verbonden aan het Eurovisie Songfestival. Op zich te belachelijk voor woorden natuurlijk want je hoeft niet eens echt heel goed opgelet te hebben op de lagere school bij aardrijkskunde om te weten dat Israël niet bij Europa hoort.
Het akkefietje met Joost Klein bij de laatste editie is slim overschaduwd met het zogenaamd uitlekken van de inzending de dag voordat deze officieel zou worden gepresenteerd. Bij dit akkefietje was Israël desalniettemin erg nadrukkelijk betrokken. En natuurlijk is dat helemaal niet belangrijk, net als dat voetbal niet belangrijk is, maar misschien kunnen we ons nog herinneren wat er eind vorig jaar gebeurde in Amsterdam toen daar een Israëlisch voetbalteam op bezoek kwam. Gezellig mee doen met een "liedjeswedstrijd" waar ook de natie die op dit moment wordt bestuurd door onder andere, en met name, een voor oorlogsmisdagen veroordeelde crimineel, te weten Benjamin Netanyahu is dus gewoon helemaal geen optie. De staat Israël dient te worden geboycot zolang de genocide tegen de oorspronkelijke bevolking van Palestina daar nog voort duurt. Als er sprake is van genocide zeggen fatsoenlijke mensen niet :"C'est la vie". In dat geval hoor je te zeggen: "Dit nooit meer"
Oorspronkelijk was vuurwerk bedacht om boze geesten te verjagen. Het kwaad van die boze geesten heeft in zekere zin gewonnen en zich getransformeerd tot een vorm van domheid die het weken lang afsteken van knalvuurwerk door verwende kinderen en aanverwant tuig, want dat is het, als een soort traditionele verworvenheid zijn gaan zien.
Er is een verbod om ver voor oud en nieuw, en zeker ook dagen erna, vuurwerk af te steken. Helaas hebben onze politiemensen het veel te druk met andere dingen en komen ze al niet toe aan hun "gewone werk". Het tuig, want dat is het, heeft dus gewoon de vrije hand. Er wordt niet gehandhaafd. En het tuig, want dat is het, ook al zijn het hier in de buurt vooral kinderen, gaat gewoon door. Ik krijg zo langzamerhand de neiging om er binnenkort eentje bij zijn kladden dan wel lurven te pakken en minstens te dreigen met een flink pak rammel. Maar dat mag natuurlijk niet. De tere zieltjes hebben allemaal ouders die vinden dat het wel mee valt. Ze weten niet dat ik er soms mijn werk niet door kan doen en dat de mensen waarmee ik werk er zo goed als traumatische ervaringen aan over houden. Ik hoor de ouders van dat tuig, want dat is het, al zeggen; "Ach jij bent toch ook jong geweest. Laat die kinderen toch een beetje kattenkwaad uit halen."
Nou, ten eerste: "Nee!" Ik ben dan misschien wel jong geweest, maar ik heb dat knalvuurwerk altijd al alleen maar eng en gevaarlijk gevonden. In mijn tijd had je ook al van dat tuig, want dat is het. En die gooide dan rotjes naar me toe zodat ik schrok. Lachen joh. Niet dus.
Ten tweede denk ik dat het geen kwaad kan die kinderen zich er van bewust te laten worden dat hun daden consequenties hebben. Hun pleziertje weegt in genen dele op tegen het onheil dat ze aanrichten.
En dat geldt niet alleen voor dat stomme knalvuurwerk. Ook de rotzooi die ze achter laten in de vorm van plastic verpakkingen, vape rotzooi, lachgas patronen en peuken van joints en sigaretten duiden erop dat ze èn slecht opgevoed èn in de zin van het woord asociaal zijn. Het duidt er op dat het ze geen moer kan schelen dat een ander last heeft van hun gedrag en hun puinhoop.
Bij deze wil ik dus de ouders van dat tuig, want dat is het, oproepen om alsnog één poging tot opvoeden te doen. Al is het maar om te voorkomen dat grimpy old man zoals ondergetekede, hun kroost letsel gaan toedienen. Voorts roep ik de hoeders der wet op om hun handhavingstaken in deze serieus te nemen omdat het anders wel eens flink kon gaan escaleren. Het maakt mij sterk dat ik de enige ben die zich dood ergert aan dit belachelijke zogenaamde voorrecht op ordeverstoring. Dus voor het uit de hand loopt is het wenselijk te voorkomen dat we het recht in eigen hand gaan nemen.
De mens heeft naast rede ook behoefte aan mystiek en spiritualiteit. Ook is de mens een kuddedier en intrinsiek op zoek naar verbinding en geluk. Waar je wieg ook staat wordt je beïnvloed door de daar geldende moraal. Helaas is dit een uitstekende voedingsbodem voor religies. De kans dat het nest waar je uit komt al deel uit maakt van een religieuze stroming is enorm groot en het duurt best een poosje voor je de autonomie bereikt om te kunnen gaan twijfelen aan de mores die gelden binnen jouw kring.
Vaak heersen er binnen religieuze stromingen redelijk strenge gedragsregels en staan zelfs op dit logisch gevolg van voortschrijdend inzicht al sancties of zelf straffen. De angst voor uitsluiting of (lijf)straffen kan dan al voldoende reden zijn om de behoefte aan autonomie in de kiem te smoren en de kudde te blijven volgen. De ongeschreven èn geschreven gedragsregels en rituelen zorgen aan de ene kant voor hechting en dat de gemeenschap bij elkaar blijft, maar ook dat deze gemeenschap zich hiermee onderscheidt en verwijdert van andere gemeenschappen in de samenleving.
Juist hierom is het belangrijk dat je als mens de mogelijkheid krijgt om gevoel voor empathie te ontwikkelen en open te staan voor het gedachtengoed van deze andere gemeenschappen binnen de samenleving. Als je niet weet dat er ook andere opvattingen bestaan kun je deze nooit leren waarderen. Als je de taal van de ander, letterlijk en figuurlijk, niet verstaat, maakt dat het extra moeilijk om "de ander" te begrijpen. Er wordt erg veel gepreekt voor eigen parochie en het gedachtengoed van de ander wordt bijna standaard als verkeerd en bedreigend gezien.
Er zullen gelukkig altijd mensen zijn die willen weten, of voelen, hoe groen het gras aan de andere kant van de heuvel is. En gelukkig bestaat er ook nog zoiets als liefde. Er zullen altijd weer Romeo's en Julia's zijn en ook minder hartstochtelijke vormen van interesse in het gedachtengoed en de gebruiken van de anderen zullen blijven zorgen voor empathie, begrip en tolerantie.
Het is te hopen dat er ooit een generatie mensen opgroeit die de oude vetes en het onbegrip achter zich kan laten en die inziet dat vreedzaam samenleven mogelijk kan zijn en fijner is voor iedereen.
Ruud Breuls
Sommige ontmoetingen zijn zo bijzonder dat ze als live-changeing voelen. Zo was ik ooit te gast bij mijn vrienden Henk en Liesbeth in de Auvergne. Volgens mij omdat we een gezamelijke shnabbel hadden op een kasteel bij hun in de buurt. Maar ik kan goed weer verschillende momenten door elkaar halen. Het was in ieder geval zomer en mooi weer. Ik weet ook nog dat we samen boodschappen hebben gedaan en dat ik het voorrecht had om voor mijn gastheer en gastvrouw èn hun andere gasten te mogen koken. We aten o.a. langoustines uit le Guilvinec. Dat weet ik dan weer nog wel precies.
Henk leerde ik een aantal jaar daarvoor kennen omdat we bij hem in zijn studio-hotel "la maison d'Arts" mijn Ontroerend Goed CD "Te Koop" hebben opgenomen. Hij speelt zelf op deze CD ook mee als de bassist. Zoals dat soms gaat met muzikanten is het een tijdje samen aan een project werken en met name het samen musiceren, een soort basis voor en vriendschap. Zijn vrouw Liesbeth kende ik al langer omdat zij ook in het thema-feesten circuit optrad als waarzegster. Omdat ik over haar planen had vernomen te gaan emigreren en met een muzikant een hotel te gaan runnen was ik op het idee gekomen eens contact op te nemen en de rest is inmiddels geschiedenis. Inmiddels is Henk ons, zoals dat zo naar heet, ontvallen. Afgelopen jaar is hij overleden. De mooie herinneringen blijven en gelukkig in dit geval ook de muziek.
Maar terug naar die mooie ontmoeting. Bij Henk en Liesbeth was het soms een soort zoete inval en de keren dat ik er was heb ik zeer interessante mensen ontmoet. Sommigen kende ik alleen van platen, de radio en of de televisie en oplettend als ik altijd ben herkende ik ze meestal niet eens. Dat levert dan wel weer memorabele herinneringen op. Zo waren er deze keer twee muzikanten die allebei in het Metropool orkest speelden of hadden gespeeld met hun partners en zelfs ook hun kinderen op bezoek. De drummer Arno van Nieuwenhuize en de trompettist Ruud Breuls. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was zaten we samen in de muziek-kamer met zijn vieren te spelen en naar alle waarschijnlijkheid is mijn muziek nooit eerder zo vakkundig begeleid. Het is ook niet waarschijnlijk dat dit moment dien aangaande ooit nog wordt overtroffen, al moet een mens, zeker wat dit soort dingen betreft, blijven dromen. Eén van de keren dat mijn mond waarschijnlijk open viel was toen ik tegen de drummer zei; "Dat ging lekker. Laten we morgen weer samen spelen." en zijn antwoord was dat dat niet zou gaan. Hij moest de volgende morgen namelijk naar Mexico vliegen om met Steve Vai op te gaan treden.
Ruud Breuls maakt in oktober 2015 met de jazzgroep Arts Affaire opnamen voor het album La Guinguette Hollandaise. Alle composities zijn van contrabassist Henk Arts.
Liesbeth schreef twee boeken onder de zelfde titel waarin ons bezoek aan de studio voor de opname van de CD Te Koop ook wordt beschreven. Ik weet niet of ik te bescheiden ben of dat het komt omdat ik niet zo goed ben in het onderhouden van vriendschappen en contacten. Ik heb met de vrouw van Ruud waarmee ik een soort klik had nog wel een keer afgesproken, maar dat is daarna ook weer verwaterd. Ik volg Ruud nog wel op Facebook en ontdekte zo dat hij naast en fantastische muzikant ook nog een begenadigd fotograaf is.
